Dijital – analog makine tartışması birkaç yıl öncesinin tartışmasıydı. D-SLR dünyamızın kapısı açıldıktan sonra  Leica da az da olsa elektronikleşmeliydi ve M7  versiyonu çıktı. Shutter speed için auto özelliği getirilmiş  hatta vizörden diyafram değerleri görülebilir hale getirilmişti. Ama herşeyden önemlisi bu makine o kadar karizmatikti ki fazla söze gerek yok. Tabii halen film tab ettiren, ıvır zıvır çekmeyen, makinenin metal dokusunu hissetmekten zevk alan ve lenslere çok büyük paralar yatırmayı göze alan bir fotoğrafçıysanız.

Bir modern zaman klasiği…

Oscar Barnack, Leica’yı yaptığında astım hastalığı çekiyordu. Bunun için hafif ve pratik olarak tasarım yaptı. Hatta denir ki Henry Cartier‘ın Zeiss’ e parası yetmez ve hafif olduğu için Leica’yı kullanmaya başlamıştır.

Peki gerçekte nedir ne değildir bu Leica olayı? Leica dünyanın en iyi lens üreticisidir. Fotoğraf severler bilirler ki Ara Güler’in ödüllerinden birisi Master of Leica‘dır… Ah bir de fotoğrafçıların fiyatları görüp dudakları uçuklamasa…

Leica M7 Hermes…(Turuncu)

Burada fotoğraf sanatının asil markasının teknik özelliklerinden çok fazla bahsetmeye gerek yok. Çünkü zaten muhteşem bir oyuncak. Peki biz fotoğrafçılar $14000(14 bin dolar)’lık M7 Hermes kullanmak istersek ne olacak? Sanırım o kadar paramız olunca araba alacağız:) ve M7′yi uzaktan seveceğiz.